Reisverhaal trektocht Rwenzori

1 volgende pagina

Rwenzori’s – een trektocht door de bergen van de maan.
Door: Bart Stoffels & Wim Sonnevijlle
[decemer 2004]

Mossen en modder

Wie door de ‘bog’ van de Rwenzori’s loopt, krijgt de neiging om de tocht in drie termen samen te vatten: mist, mossen en modder. Maar hoe kenmerkend deze begrippen ook mogen zijn voor dit vreemde gebergte op de evenaar, de Rwenzori’s in Uganda zijn méér. Ondoordringbare bossen, bizarre vegetatie, zeldzame kleurrijke vogels, steeds veranderende vergezichten, gletsjers in de tropen, het geschreeuw van chimpansees. En een uitputtingsslag voor het fysieke gestel.

Natuurlijk

De Rwenzori’s vormden in december 2004 het hoofddoel van onze reis met Matoke Tours naar Uganda. Natuurlijk, als je tóch naar Uganda gaat, dan zorg je dat alle andere highlights ook op het programma staan. Je onderneemt speurtochten naar de gorilla’s en de chimpansees, je brengt een bezoek aan de pygmeeën, en relaxt ergens aan één van de vele kratermeertjes. Ook verwonderden we ons over al het ‘wildlife’ in Murchison Falls National Park, namen we een duik in het swingende nachtleven van Kampala en ondergingen we met grote interesse het typische Afrikaanse leven in de plattelandsstadjes. Maar wat me, na 3 intensieve en onvergetelijke weken in Uganda het meeste zal bijblijven, is die trektocht in de Rwenzori’s.

De pret begint

De pret begint al met de rit in de jeep naar het beginpunt van de tocht. Een aardenrode dirtroad, de groene bananenbomen en de strakblauwe hemel: de omgeving is prachtig. En achter de heuvels rijzen in de verte, als een schimmige silhouet, de bergen op. Ook gisteren hadden we, van ver, al uitzicht op deze geheimzinnige bergen. Onbereikbaar verscholen ze zich half in de wolken, maar vandaag zullen we ze dan echt binnendringen.
Gisteren brachten we in het stadje Kasese een bezoek aan het kantoor van de RMS, de Rwenzori Mountaineering Service, om de formaliteiten te regelen. Er bleken al snel problemen te zijn en er ontstond een discussie over de begindag van onze trekking. Matoke Tours had al lang van tevoren voor ons geregeld dat we morgen zouden beginnen, maar dat is een dinsdag en nu wordt er door de plaatselijke official beweerd dat dat onmogelijk is omdat er geen tochten op dinsdag beginnen. Uiteindelijk geeft een gehandtekend bonnetje met daarop de begindatum ons gelijk, en de man achter het bureau, die zich erg belangrijk lijkt te vinden, kan er niet meer onderuit. Gelukkig maar, onze tocht gaat door!
We krijgen informatie en een prachtige secretaresse laat ons ansichtkaarten van het gebied zien. Ze biedt ons ook aan om boodschappen voor ons te doen. Eenmaal in het park zijn we op onszelf aangewezen: restaurants en winkeltjes zijn er niet en we moeten dus al ons eten zelf meenemen. Maar als we haar lijstje met veel te hoge prijzen zien, besluiten we om zelf wel wat boodschappen te doen.

Voorbereidingen

Dus gaan we vervolgens het stadje in om de laatste verse producten in te slaan. Dagen geleden hebben we namelijk al voldoende blikvoer en macaroni ingeslagen. ’s Avonds besluiten we, na wat getwijfel, dat we in het park niet uit rivieren willen drinken en ook niet telkens water willen koken, dus kopen we nog 12 flessen drinkwater. Hoe we dat allemaal mee gaan nemen, beter gezegd, of onze dragers dat allemaal voor ons willen meenemen, is een probleem voor later. Andere voorbereidingen vonden nóg eerder plaats. In Nederland schaften we, voor zover we dat nog niet hadden, slaapzakken, matjes en wandelstokken aan. Ook zorgden we dat onze conditie een beetje op peil was, want het beloofde een zware onderneming te worden. In Uganda beklommen we, als opwarmertje, de vulkaan Muhavura. Dit bleek ons echter zoveel energie te kosten, net als de rest van ons drukke reisprogramma in Uganda, dat we op het laatste moment besloten om deze tocht door de Rwenzori’s wat in te korten en het onszelf dus wat makkelijker te maken.

Bezienswaardigheid

Vandaag gaat het dus gebeuren. Nadat we bij het UWA kamp en trainingscentrum in Nyakalengija aan zijn gekomen en al onze bagage uitladen, staat er al gauw een kleine menigte achter het hekje toe te kijken. Je zou verwachten dat de mensen hier wel toeristen gewend zijn, maar toch lijken we een hele bezienswaardigheid. We worden achter een jong meisje aangestuurd die ons achtereenvolgens naar verschillende kantoortjes brengt, waar we telkens wat info krijgen over het gebied en onze aanstaande tocht, en waar we telkens maar weer een gastenboek moeten tekenen als bewijs van ons bezoek. Ergens zien we wat statistieken aan de muur hangen, die de nieuwsgierigheid van de mensen buiten verklaren. Zoveel toeristen komen hier namelijk niet, zien we. Ze verwachtten in 2004 in totaal zo’n 200 bezoekers te ontvangen. We zien dat er in dit jaar 9 Nederlanders ons voorgingen. Da’s niet veel, en we worden meteen nóg enthousiaster dan we al waren! Ons staat een unieke ervaring te wachten! Intussen zijn buiten de voorbereidingen al aan de gang. De meeste mensen buiten blijken trouwens dragers te zijn, die hopen voor deze tocht uitgekozen te worden.

1 volgende pagina

terug naar boven