Uganda safari reis september 2005
| vorige pagina | 2 | volgende pagina |
Queen Elizabeth national park betstaat voornamelijk uit savannen. Vanuit de prachtige Mweya lodge ( niet inbegrepen ) heb je een prachtig uitzicht over dit uitgestrekte gebied en het natuurlijke Kazinga kanaal tussen Lake Edward en Lake George waar je o.a. buffels, olifanten, nijlpaarden en krokodillen in overvloed tegenkomt.
Hier vandaan hebben we enkele game drives gedaan. Olifanten, giraffen, buffels en vele soorten bokken en herten kruisen ons pad. Ook zien we vele tientallen soorten vogels in kleuren waarbij vergeleken het assortiment van Jamin er maar flets uitziet.
Op een bepaald moment waren we getuige van de wrede werkelijkheid van de natuur. Nadat onze gids zag dat er een kob-kalfje “verdween” in het hoge gras, zagen we een aantal volwassen kobs paniekerig één kant op kijken. Toen we er met de bus heenreden zagen we wat er aan de hand was : een python die het kalfje als lunch had uitgezocht. De python was helemaal om het jong heengerold en bezig met , nou ja, dat kun je wel raden. Een enigszins schokkende maar ook boeiende ervaring.
Op een andere game-drive hebben Wim en Sonja het genoegen gehad om een familie leeuwen én een shoebill ( zeer zeldzame schoenbek ooievaar ) te spotten. Wees dus nooit zo dom een game-drive over te slaan, om welke reden dan ook. ( hoewel de witte wijn wel erg lekker smaakte ). Daar krijg je, net als wij, spijt van !! ’s Avonds zitten we lekker te borrelen in de lodge, komen twee dames gillend van het terras. A lion !, a lion !!! wordt er geroepen. Op sensatie belust, rennen een aantal van ons ( op veilige afstand achter een uit de kluiten gewassen ober ) naar de plek waar de dames de leeuw hebben waargenomen. Groot was de teleurstelling toen bleek dat het een luipaard was …. Door het gegil van de dames besloot de luipaard maar elders zijn diner te gaan zoeken en verdween in de duisternis.
De avond daarop moeten er een aantal gasten met een busje naar hun huisje gebracht worden omdat er een leeuw ( nu wel een echte) voor de poort lag. Wow! Mweya móet wel het beste restaurant uit de buurt hebben.
Alweer een hoogtepunt was de afdaling in Gorge Kyambura een kloof in Kyambale.
Als je er naar toe rijdt lijkt het een vlak savannengebied. Pas wanneer je er vlak bij bent ontdek je dat de aarde opengescheurd is. In de kloof lijk je aangekomen in het paradijs. Zelden hebben we zo een mooie natuurlijke omgeving gezien. Varens, klimplanten, bladeren, je kunt het zo mooi niet bedenken. Het lijkt of de ene boom of plant de vorige wil overtreffen in schoonheid.
Dan het hoogtepunt van de reis. We gaan op zoek naar de gorilla’s . In het nationale park Bwindi gaan we op zoek naar de daar woonachtige gorilla familie. Onder begeleiding van zowel gewapende als ongewapende gidsen dalen we bergaf van Nguringo het oerwoud in. Je kunt het beter ploeteren noemen want van een fatsoenlijk wandel of fietspad hebben ze daar nog nooit gehoord….Na twee uur dwars door alles wat prikt en kriebelt, glijdend op je rug of je buik, een weg hakkend door de jungle geeft onze gids het teken: Prepare yourself ! We are here.
We zien nog niets maar vertrouwen er op dat we niet het slachtoffer worden van een goed opgezette roofoverval en laten al onze bezittingen, behalve de camera’s achter en lopen achter de gids aan, nóg dieper de jungle in. Dan staan we oog in oog met wat onze voorvaderen geweest moeten zijn. Een familie gorilla’s op een steenworp afstand van ons. Eén van de jonkies zit op ooghoogte in de boom te spelen.
De ouders, tevreden knabbelend aan wat groen eronder ( wat moet je anders de hele dag doen… )
Even verplaatst de familie zich om enkele meters verderop weer gezellig neer te strijken en om zich uitgebreid door ons te laten bekijken. Eén van de grootste mannetjes, Safari genaamd, houdt de boel wel in de gaten maar heeft uiteindelijk niet hoeven ingrijpen. Met de omvang en de kracht die deze prachtige beesten uitstralen haal je het niet in je hoofd om iets anders te doen dan de gids je heeft geadviseerd.
Na exact één uur moesten we helaas het toneel alweer verlaten en de terugtocht wordt ingezet.
Omdat we het eerste deel afdalend hebben afgelegd, zal een oplettende lezer begrijpen dat de weg terug volledig bergopwaarts moeten afleggen. Voor sommigen onder ons een ware hel. Hier komen de van te voren ingehuurde dragers wel erg goed van pas ! Hoewel benamingen als slepers, sleurders drukkers, duwers of reddingswerkers beter op zijn plaats zouden zijn. Zij hebben ervoor gezorgd dat ook de “zwaksten” onder de gorilla-gangers ook ruim voor donker terug waren op de basis.
Als bevestiging van een succesvol afgelegde trekking kregen we bovendien ook nog een persoonlijk certificaat.
Dát zal het goed doen op mijn CV !
Kortom een belevenis om nooit meer te vergeten.
| vorige pagina | 2 | volgende pagina |