Uganda safari reis september 2005
| 1 | volgende pagina |
Reisverhaal Matoke reis Oeganda 15 september 2005
Door: Hans van der vlucht
[september 2005]
Om te beginnen wát een mooi land ! Altijd en overal is het groen om je heen. Of het nu oerwoud, bos, savanneland, theeplantages of bananenbomen zijn, ik wist niet dat er zoveel kleuren groen bestonden…..
Om niet alles te verklappen beperk ik mijn verslag tot de hoogte ( en diepte ) punten van de reis.
Deze reis wordt uitgevoerd door de volgende hoofdrolspelers :
Wilma, een begeerlijke verpleegster, Tiny, een kwieke onderneemster op respectabele leeftijd, Janneke, een blonde voedseldeskundige, Sonja, een bescheiden douane ambtenaresse , Wim, ( bosbok on the left ) een rokende politieagent, maar toch wel sympathiek. En tenslotte Hans, ( ik schrijf dit stuk ) grijs en buitengewoon bescheiden.
Onze reis start in Entebbe waar we landen. We worden opgewacht door Coen, directeur-grootaandeelhouder en reisbegeleider van Matoke tours, Marie-Jana, reisbegeider in spé en David onze vaste chauffeur.
We starten in Kampala. Een rommelige, drukke stad waar volgens mij niemand een rijbewijs heeft en écht maar doet waar hij zin in heeft. Levensgevaarlijk ! Voor bescheiden chauffers/weggebruikers is daar echt geen plaats !
Hoogtepunt aldaar is de enige culturele bezienswaardigheid van het land : Een grote rieten graftombe waar misschien zelfs wel overleden koningen liggen. Wij hebben ze echter niet gezien.
We zijn blij dat we weer uit Kampala weg mogen.
Na het verblijf in Kampala op naar Jinja om te raften op de Nijl.
Samen met nog enkele Amerikanen stappen Wilma, Janneke, Marie-Jana en ik de boot in voor de 31 km lange tocht . Na enkele eenvoudige rapids, ( we lachen nog steeds…) komen we bij de “G-spot” een klasse 5 rapid. Het wilde water hoor je al van ver aankomen en de billen knijpen steeds dichter bij elkaar. Dan stort de raft zich in het donderend geraas en opeens hebben we alleen nog maar kolkend water onder, boven, achter en voor ons, en niet onbelangrijk, ín ons…. Eindelijk weet ik hoe een bijna-dood ervaring voelt. Ik wist niet dat ik zo’n 12 liter water tegelijk in kon slikken....En dat drie keer achter elkaar …
De tweede klasse 5 rapid weten we, wonder boven wonder te overleven zonder dat de raft om gaat.
De laatste klasse 5 rapid was voor de meesten te veel en stapten over in de safe boat. Van deze rapid ( een uitloper van een klasse 6 ! ) was al duidelijk gemaakt dat deze niet genomen kon worden zónder om te slaan…
Weer 8 liter water naar binnen, maar wát een kick als je eindelijk opgevist wordt uit het water !
Honger hebben we die avond wel! Dorst wat minder. Geen idee hoe dat toch komt….
Na Jinja naar Murchisons Falls.
In het grootste park van Oeganda hebben we een eigen banda met douche en toilet. Er zijn ook banda’s en tenten met openbare badgelegenheid. Vanaf het hoofdgebouw en restaurant heb je een schitterend uitzicht over het park. ’s Nacht worden we uit onze slaap gehaald door een wel heel bijzonder rochelend en slurpend geluid : Naast onze banda doet een nijlpaard van zo’n slordige 2000 kg zich tegoed aan het gras.
Ook wordt er vrolijk gegraasd om de tenten heen…. Je zal er maar in liggen en erg nodig moeten plassen…….
De waterval zelf is van ongekende schoonheid ! Er wordt met geweld een enorme hoeveelheid water door een smalle kloof geperst. Wát een schouwspel !
Pikant detail is dat Idi Amin het behaagde om een aantal, in zijn ogen, onwillende onderdanen, zwemmen te leren en ze daar van een soort duikplank af te laten springen. Vermoedelijk heeft niemand zijn diploma behaald.
Kibale forrest is een dichtbegroeid woud met op een paar open plekken een soort van heksen huisjes die blijken onze onderkomens te zijn. In een soort rokend stookhok, naast het huis wordt een ketel water verwarmd, welke voor de warme douche blijkt te zijn. In een dergelijke broeierige omgeving heb je niet echt warm water nodig.
’s Avonds zoeven de vleermuizen in dit enge bos langs je hoofd.
Hier gaan we in groepen met gidsen het woud in, op zoek naar de chimpansees. Na bijna twee uur ploeteren , rennen, stilstaan om te luisteren, klimmen e.d. hebben we eindelijk de groep chimpansees ingehaald.
Foto’s maken blijkt lastig omdat deze jongens geen “rust in de kont” lijken te hebben en we er constant achter aan moeten rennen. Uiteindelijk nemen ze een korte break om ons de kans te geven een paar fatsoenlijke foto’s te maken. Ik vermoed dat dit zo in hun contract staat.
| 1 | volgende pagina |