Groepsreis Uganda januari 2005

Zondag 23 januari

Opstaan om 6.00 uur, ontbijt 6.30 uur, want om 7.00 uur zullen de jongens, die op een camping op de andere oever van de Nijl slapen, met het pontje meekomen. We zien echter dat er kort na 7 uur totaal geen beweging komt in het pontje. Door de verrekijker zien we mensen heen en weer lopen maar de boot blijft op zijn plaats liggen. Blijkt dat de “kapitein” de vorige avond uit geweest is en zich verslapen heeft, dus zijn de jongens er pas om 8 uur.
We gaan dan meteen met het busje met dak open het oerwoud in. Het landschap is totaal anders dan dat wat we in andere afrikaanse landen tijdens een gamedrive gezien hebben. Hier groeien hoge palmbomen en op veel plaatsen is de grond afgebrand. Dat wordt met opzet gedaan omdat vrijwel onmiddellijk alles weer opnieuw begint te groeien en dan is er weer vers gras en verse planten voor de dieren. Het gevolg is dat je op veel plaatsen het wild heel goed kunt zien. We komen van alles tegen, giraffen, impala’s, wrattenzwijnen, bosbokken, buffels, olifanten etc., maar zebra’s en neushoorns moeten we hier niet verwachten want die leven hier niet. Ook de leeuwen en luipaarden laten zich vanochtend niet zien, maar alles bij elkaar is het een prachtige tocht. Er zijn ook veel verschillende prachtige vogels. Hier zal ik echt nooit genoeg van krijgen, elke gamedrive is steeds weer anders.

Tegen 11 uur zijn we terug en rijden we naar de oever van de Nijl voor een tocht per boot naar de watervallen – Murchison Falls. We zien onderweg tientallen hippo’s (nijlpaarden) in het water liggen of aan de kant staan, er zijn ook kleintjes bij. Aan de rand van het water, of zelfs op de rotsen liggen grote krokodillen in de bloedhete zon. We zijn een beetje dom geweest om geen water mee te nemen. Na 2 uur varen komen we bij de waterval, we kunnen er natuurlijk niet echt dichtbij komen, maar dicht genoeg voor wat foto’s. Het is een geweldige massa water die daar naar beneden komt.

De terugtocht duurt 1 uur, omdat de boot nu sneller vaart. Onze mond plakt zo ongeveer dicht en de zon brandt. Het is hier echt heel erg heet.
Als de boot aanlegt is het nog even een eindje lopen naar de Paraa Lodge en daar storten we ons op alles wat enigszins vloeibaar is, de ene fles na de andere, we geraken niet uitgedronken. De jongens overnachten weer op de andere oever en wij maken er met z’n zessen een heel gezellige avond van met een lekker diner. We gaan op tijd naar bed, want morgenochtend hebben we weer een gamedrive en nu zullen we waarschijnlijk vroeger vertrekken.

Maandag 24 januari

Ochtend gamedrive. Rond half 8 zitten we in het busje. We nemen nu een andere route dan gisteren en komen ook langs het water; dat kan de Victoria Nile zijn of de Albert Nile. Veel wild is er verder niet te bekennen. Na ongeveer een uur rijden komen we mensen tegen die een luipaard met prooi hebben gesignaleerd ergens in een boom. De chauffeur zet onmiddellijk koers in die richting en even later zien we inderdaad een luipaard bezig met het verslinden van een impala. We krijgen de gelegenheid om prachtige foto’s en film te maken, want het dier is zo druk bezig met zijn prooi, dat het ons niet opmerkt en zo kunnen we tot heel dicht bij de boom rijden. Fantastisch. Al hebben we deze ochtend niet veel wild gezien, dit moment maakt alles weer goed.

We rijden terug voor een vroege lunch in de Paraa lodge, zodat we op tijd zijn om om 12.00 uur met het pontje naar de overkant van de Nijl te varen. We delen nog wat balpennen uit aan kinderen die we daar tegenkomen en dan rijden we richting Masindi, waar we zullen overnachten. Maar eerst staat nog de bovenkant van de Murchison Falls op het programma. Dat is ook echt indrukwekkend. Met groot geweld zien we massa’s water naar beneden storten en als je in de buurt gaat staan lijkt het wel of je onder een stoomdouche staat.
Het is nu nog een flink eind rijden naar Masindi, waar we tegen de avond aankomen bij het Court View Hotel, eigenlijk een restaurant omgeven door kleine huisjes. Het ziet er wel leuk uit. Als we gezellig wat zitten te drinken, maken we kennis met 2 Belgische vrouwen: Tanja en Annie. Tanja heeft 7 weken vakantie en zal dan teruggaan, maar Annie vertelt dat ze haar baan heeft opgezegd, huis verkocht en nu van plan is te gaan “waar de wind haar brengt”. Daar zijn we toch allemaal even stil van. Je droomt wel eens van zo iets, maar daadwerkelijk doen is een ander punt.
Hier maken we even de inventaris op van onze meegebrachte spullen die we de komende dagen onderweg gaan uitdelen. We doen alles bij elkaar in een grote zak, die binnen handbereik in de auto gezet moet worden. Geresem en David maken we blij met een overhemd, lichtblauw is de favoriete kleur, een rood shirt en een pet.
’s Avonds eten we met z’n zessen, de jongens eten en logeren ergens anders in Masindi. Het is buiten een heerlijk temperatuurtje en we blijven nog een tijd zitten op het terras.

vorige pagina

volgende pagina

terug naar boven